τ' ονειρο

Ενα ονειρο με τυρανναει

στον κηπο μου το κυνηγω , σαν προσπαθω να θυμηθω

στην θεα του τι με ποναει

Το χρωμα του πορτοκαλι , μα δεν μ' αφηνει μεσα του να δω

στις ροδιες μου κρυβεται θαρρω

Πατερα! μου φωναζει και παρακαλει... Ασε με λευτερο να ζω

γιατι θα πρεπει να με πραγματωσεις

η συλληψη μου δεν αρκει να δωσεις , στον εαυτο σου την χαρα του ποιώ ;

Γι' αυτο κι εγω οταν σκαλιζω κι αυτο κρεμιεται απ' την συκια

ζηταω να μου πει λεξεις κλειδια , σαν λαχταρα η ψυχη να την ποτιζω

-Στα χειλη σου να μπλεκω... και στης ματιας σου τον βυθο... 

ανακληση

Στην χαιτη των κυματων ισορροπει η ζωη

εξω από τα κοιμητήρια με τις ροζ ζακέτες
σαν ξεπουλιέται τις Κυριακες...

Στην κοψη του χιλιομετρου του

επομενου σαν πωλητης , στην κουραση του εργατη καθως λυγα στο γυρισμα

ακομα μιας σελίδας

σ' εκεινη την ζωγραφια

που σου πηρε τα μυαλα
και περιμενει...

στο φτερο που υπερβαρο καθησε

κι εσπασε

την πλαστιγγα...

στο σχοινι του σχοινοβατη σαν περπατιεται
στην Θυμηση
σαν μπαλαντζαρει τον θανατο και τον νικα.

ο εαυτος μου υποθετω

Οποιο ταξιδι και να κανω στην ζωη μου

παντα σε 'κεινο 'κει ξαναγυρνω

σαν σταυροποδι στης Καλντερας τον γκρεμο

χαζευα τα πουλια στο δειλι , μεχρι που μαυρα αναγγελουν...

Το Φως εχαθει!...

το Σκοτος εθεαθει!

κι οσο τα σχηματα τριγυρω καμπυλωνουν

τοτε τραβω το προς τα μεσα μου ταξιδι

κι ουτε πια θαλασσα η γη να χαιρετα

οσα απο παιδι κρυμμενα εχω στην μνημη

τα προσπερνω με το κεφαλι χαμηλα ,
για να μην χασω τα πολυτιμα τα ιχνη...

Μα οταν θα 'χεις μεινει μονος

χωρις τ' αχναρια των μελετητων

μες το αφυλαχτο σκοταδι των τρελων

σαν συναντησεις το ειδωλο σου , ειναι γονος

-Ο εαυτος μου υποθετω , να του πεις...

κι οσο πια προχωρας νιωθεις το χαδι

σαν πλησιαζεις της πνοη Του τον ρυθμο

αξαφνα , χανεται γυρω σου το σκοταδι
σαν δεις

μορφη που υπταται επανω στον γκρεμο

-Ο εαυτος μου υποθετω , να του πεις!

αξιωμα

Για το αξιωμα ειχε πραξει αναξια
και για τις Πολεις και για την Kορη του Φοινικα

δεν λησμονιεται η κλεπτοκρατια τους ,

μα πως δολοφονεις θεσμους
για τα ανόσια που Υπερβόρειοι επιβαλλουν

Ξεμειναμε οι μυριοι Ξενοφωντα!

με τους μεσαζοντες που εσταλθησαν ,

υποπτα μεταφεροντας τις αποψεις μας
Γιατι απ' ολους πιο πολυ οι Ελληνες

- που θα ασκησουν πανω τους εξουσια -
τους λειψους στο μυαλο φοβουνται

και τους ξενοφερτους τραπεζιτες...

μια μαχαιρια

Μια μαχαιρια υπαρχει στη ζωη που ολοι φοβούνται

αυτή που πνιγεις τον Θεο σου με τα δυο σου
τα χερια

και μετανιώνεις γιατι δεν γνωρισες γυναικα
Γλωσσα μαχαιρι που φτυνει τις συλλαβες
που ποτε σου μην ακουσεις
Γιατι από εκεινη την στιγμη το κουβαλας μεσα σου
σαν νεκρος περιφερεσαι  ,  νεκροζωντανος          

σε βαφτιζει η μαχαιρια κι ολοι νεκροι τριγυρω
Οι Μοιρες κλαινε όταν προσταζουν να ζεις

τις τριγμες του σκοτους 

που κατρακυλα εμπρος σου  κι αν το πατας

μην σβηνεις τη φωτια  μεσα σου κι ευχησου

στους ζωντανους

Να'χουν προσκεφαλο Χαρα κι Αγαπη

της φωτιας μα και της σιωπης

της αρρώστιας μα και της ντροπης

αν θες ακους , μα παλι
δακρυα αγγιζεις...

μα ελα στα συγκαλα σου!

τωρα που δεν το'μαθε κανεις

ο ισοβιτης ασκητης

Μια δημιουργος ταραχη
ανισορροπια των εντος και εκτος μας
μια δημιουργει ενα τελος γι΄ αρχη
κι αλλοτε μεταγραφει στον λογισμο μας
τα ονειρα ενος ερημητη
αναχωρητη
που ασκητευει στις κορφες των δεσμων μας

...

Διπλωσε με τα δαχτυλα του
την απειροελαχιστη πτυχη διπλα του
αυτην που προπορευεται
καθως κοινουμαστε στον χωροχρονο
και την τραβηξε προς το μερος του
την ηξερε
τον εστελνε παντα στο ιδιο σημειο
χωρις να χαθει

βγηκε...

αφηνοντας 

πισω του το σωμα
ενα κρεβατι , μια κουβερτα , καθαρα σεντονια
κι αγιογραφιες κρεμασμενες στον τοιχο
ζωγραφισμενες απο τον ιδιο
ανεδυαν τον απολυτο ερωτισμο
εθελοντης ισοβιτης
ενος θαλαμου  που δημιουργουν
οι τοιχοι των γυρω μας
και για ταβανι , την ανειρηνευτη προστριβη
της δικης του αληθειας και των αλλων
Δεν εφησυχαζε ποτε οταν αναπαυοταν
η ατομικοτητα του δεν ειχε που να ακουμπησει
εκτος
απ' την στιγμη που  εκτιζε τον εαυτο του
ανασυροντας κι ανακατευοντας τα υλικα
που συνενωναν τα κομματια του
μεχρι να λαμψει μεσα του η Αληθεια
εκεινη η δογματικη και η δικη του
παραμορφωνοντας
τα αποκομματα στους τοιχους
- μην ξεχαστει και τα ξαναλλαξει -
κερδιζοντας για παντα την μυστικη συνταγη
της εσωτερικοτητας
εκεινης που αλλοιωνει τον εγωκεντρισμο μας
εκεινης που μεταλλασει τον ισοβιτη σε ασκητη

...
Φορουσε τα ρουχα του κλοουν η του κηπουρου
διδασκοντας στα παιδια πως να βρισκουν γυρω τους τις πτυχες
πως να τις τραβουν , να τις ανοιγουν
αλλοτε σαν ηλιοτροπια που περιμενουν την ανατολη
κι αλλοτε σαν δελφινια που καλπαζουν στο Αιγαιο
να τα θορρει
στους βραχους του Ορους
η μεσα στον θαλαμο της ψυχιατρικης κλινικης...