τα γεννητουρια

Στο νοητικο πεδιο
τα γραμματα σχηματιζουν λεξεις
κι αυτές εκφρασεις και νοηματα
που δονούνται σε κυκλικη κινηση
με την φορα του χρονου και της αληθειας

Αγόγγυστα
προσπαθουν να γεμισουν τ' αδεια καβούκια
να παραμερισουν τις κουφιες υποσχέσεις
και παλλομενα ν' ακουμπησουν μεσα σου
να τα αισθανθείς ...

Οι Μονογραμματοι
δεν μπορουν ν' αρθρωσουν ουτε το ναι
μα ουτε και το όχι , σαν ένα σφουγγαρι
να σβησε τα ονειρα τους , τις ιδεες τους
ότι πιστεψαν σητεψε προωρα
κι εκει η μηχανικη του χρονου αντιδρώντας
στο σταματημα του ταισματος των εννοιων
αλλαζει φορα επιστρεφοντας στην αρχη
προς το πρωτο γραμμα , την πρωτη αληθεια...

...

Τα κορακια και οι γλαροι τσακωνονται πρωι-πρωι
ποιο θα παρει καλυτερη θεση στην κορυφη της καμιναδας
Ενας σπουργιτης πετα ψηλα και τους φωναζει
- Δεν βλέπεται τον παγο που καθεστε;
δεν αναψε το τζακι η γιαγια σημερα...
πισω απ' τις κουρτινες στεκοταν ολο το βραδυ
με γυρισμενη την πλατη στις ειδήσεις
κι ουτε μας εριξε ψίχουλα στην αυλη την χαραυγη
μα στην οδο Αριστοτέλους ερχεται πελεκανος...
εχουμε γεννητούρια!

μια παλαβη

Μια παλαβη μ' ανεστησε

σκιαζοταν την σκια μου διπλα της

μου ζηταγε να τηνε συναντω χωρις φεγγαρι

ξεχωμα στα λιοπυρια...

Με ρωταγε μεχρι που φτανει το νερο , να σκαψει

κι αν η γεωτρηση μου ανασαινει την αγαπη

σαν λικνιζομουνα σε λεξεις παραθυρια

σε μια μυλοπετρα ετρεχε να κλαψει

να ισοπατησει την σιωπη...

Μα πως μπορεις ν ' αγαπησεις αλλη;

καποια που δεν δροσιζει το πρωινο για την δουλεια σου

Αγαπησες ποτε σου την σκια μου; 

η μονο την σταυρωνεις μες στον δρομο;

Μια παλαβη μ' αγαπησε

κι ολα τον Θειο Δρομο τους θα παρουν...