Ο ισοβιτης ασκητης

 

Μια δημιουργος ταραχη
ανισορροπια των εντος 

και εκτος μας
μια δημιουργει ενα τελος 

γι΄ αρχη
κι αλλοτε μεταγραφει στον λογισμο μας
τα ονειρα ενος ερημητη
αναχωρητη
που ασκητευει στις κορφες των δεσμων μας

Διπλωσε με τα δαχτυλα του
την απειροελαχιστη πτυχη διπλα του
αυτην που προπορευεται
καθως κοινουμαστε στον χωροχρονο
και την τραβηξε προς το μερος του
την ηξερε
τον εστελνε παντα στο ιδιο σημειο
χωρις να χαθει

 

βγηκε 

αφηνοντας πισω του το σωμα

ενα κρεβατι , μια κουβερτα , 

καθαρα σεντονια

κι αγιογραφιες κρεμασμενες στον τοιχο
ζωγραφισμενες απο τον ιδιο
ανεδυαν τον απολυτο ερωτισμο
εθελοντης ισοβιτης
ενος θαλαμου  που δημιουργουν
οι τοιχοι των γυρω μας
και για ταβανι , την ανειρηνευτη προστριβη
της δικης του αληθειας και των αλλων
Δεν εφησυχαζε ποτε οταν αναπαυοταν
η ατομικοτητα του δεν ειχε που να ακουμπησει
εκτος
απ' την στιγμη που  εκτιζε τον εαυτο του
ανασυροντας κι ανακατευοντας τα υλικα
που συνενωναν τα κομματια του
μεχρι να λαμψει μεσα του η Αληθεια
εκεινη η δογματικη και η δικη του
παραμορφωνοντας
τ' αποκομματα στους τοιχους
- μην ξεχαστει και τα ξαναλλαξει -
κερδιζοντας για παντα την μυστικη συνταγη
της εσωτερικοτητας
εκεινης που αλλοιωνει τον εγωκεντρισμο μας
εκεινης που μεταλλασει τον ισοβιτη σε ασκητη

Φορουσε τα ρουχα του κλοουν 

η του κηπουρου
διδασκοντας στα παιδια 

πως να βρισκουν γυρω τους τις πτυχες
πως να τις τραβουν , να τις ανοιγουν
αλλοτε σαν ηλιοτροπια 

που περιμενουν την ανατολη
κι αλλοτε σαν δελφινια 

που καλπαζουν στο Αιγαιο
να τα θορρει
στους βραχους του Ορους
η μεσα στον θαλαμο 

της ψυχιατρικης κλινικης...

Θησευς

 Κυπρος

Καλη Ανασταση!

και Χρονια Πολλα!

 

του Αι Ιουδα

 

 Ενα ξωκλησι θα σου φτιαξω

του Αι Ιουδα

διπλα σε γερικη συκια

με μια θηλια να κρεμεται

μαζι με μια καμπανα

κι ολες τις εικονες των Αγιων

μεσα του

να λειτουργαει ο παπας 

ολο το χρονο

για σενα που σε προδοσε η Αγαπη

να 'ρχεσε να τηνε προσκυνας

Αυτη σε διαλεξε

    Αυτη να σε τιμα

Ενα κριαρι θα σου σφαξω

θυσια στο Θειο Σχεδιο

τριαντα κερια θα καινε κατω απ' την συκια

και σπλαχνα θα 'ναι ο μεζες ποθ θα προσφερω

με βαθυκοκκινο κρασι

Δεν προχωρας πια μονος σου Αι Ιουδα!

μα παντα θα ξαφνιαζεσαι

με την πανηγυρη μου

οπως σαν τοτε με τ' αργυρια

που βρεθηκαν στο χερι σου

Δεν αντεξες τον χωρισμο Της

κι ο Ισκιος σου

θα αλαφραινει στην σκια

σαν η καμπανα χαρμοσυνα θα ηχα

του Αι Ιουδα.

* το ξωκλησι της Ζωοδοχου Πηγης στο Μεσα Βουνο Σαντορινης.

Night walk in Olomouc

 

το βημα

 

Απειρα φορουσε προσωπα

το προσωπο που μετασχηματιστηκε

σε 'κεινο που κοιτουσε

κι όταν ερχοταν ο καιρος και του ζητούσες

μια να γυρισει να σε κοιταξει

μια εκανες δυο βηματα πιο περα

ένα γερικο λιονταρι

μια πρασινη ακριδα

ένα δελφινι καθως ξυπνα

όλα χωρουσαν

κι όλα εβλεπαν τον εαυτο τους για τελευταια φορα

...

μα διχως την ουσια της υπαρξης

...

αυτην την κρατουσαν για το περασμα τους

...

Μην φοβηθείς τον φυλακα του Χρονου

σαν δεις σ' αυτόν την οψη σου

μα διαισθανσου γαληνια το βημα.

*night walk in Olomouc