Σάββατο, Μαρτίου 24, 2018

ο εαυτος μου υποθετω


Οποιο ταξιδι και να κανω στην ζωη μου

παντα σε 'κεινο 'κει ξαναγυρνω

σαν σταυροποδι στης Καλντερας τον γκρεμο

χαζευα τα πουλια στο δειλι , μεχρι που μαυρα αναγγελουν...

Το Φως εχαθει!...

το Σκοτος εθεαθει!


κι οσο τα σχηματα τριγυρω καμπυλωνουν


τοτε τραβω το προς τα μεσα μου ταξιδι

κι ουτε πια θαλασσα η γη να χαιρετα


οσα απο παιδι κρυμμενα εχω στην μνημη


τα προσπερνω με το κεφαλι χαμηλα ,
για να μην χασω τα πολυτιμα τα ιχνη...


Μα οταν θα 'χεις μεινει μονος



χωρις τ' αχναρια των μελετητων


μες το αφυλαχτο σκοταδι των τρελων


σαν συναντησεις το ειδωλο σου , ειναι γονος


-Ο εαυτος μου υποθετω , να του πεις...


κι οσο πια προχωρας νιωθεις το χαδι


σαν πλησιαζεις της πνοη Του τον ρυθμο


αξαφνα , χανεται γυρω σου το σκοταδι
σαν δεις
μορφη που υπταται επανω στον γκρεμο

-Ο εαυτος μου υποθετω , να του πεις!

Δημοσίευση σχολίου