Γωνια και μονολογου

-Με εμποδιζεις...να περασω...
-Συγνωμη!...αλλα...θα'θελα να με κοιταξεις στα ματια...
θελω να κολυμπησω στο βλεμμα σου...και να χαθω!
... μην εχεις το κεφαλι σου σκυμμενο...
-Το εχω γιατι κοιταζω την σκια σου...

πρεπει να μικρυνεις σαν αυτή για να σε δω...

-Να γινω οσο ενα πανερι λουλουδια ;
-Καλυτερα σταλες βροχης καλοκαιρινης μπορας
-Ο ερωτας μου για σενα με θεριευει!
πως θα τα καταφερω ;
-Μονο αν απαρνηθεις τον εαυτο σου...για μενα
-Τοτε θα με κοιταξεις ;
-Τοτε θα με δω με τα δικα σου ματια
-Μα αν απαρνηθω τον εαυτο μου θα'ναι αψυχα
-Μην φοβασαι! θα δεις μεσα απο τα δικα μου ματια
-Κοιτα με σε παρακαλω!
-Ξερω οτι ειμαι μια ασκηση διαλογισμου
σιγουρα θα ξανασυναντηθούμε μια και ζεις μεσα μου
ισως και να τρυπωσω στο παντελονι σου !
Μμμμ!...ναι...αλλα τοτε να φορας τα δικα σου ματια...

τσιμεντοκονια

Σαν στρωνω τον πισινο μου κατω...
τελευταια τον πιανω ν' αναρωτιέται
...αν θα 'ναι πεζουλι η μαξιλαρι
ξερω οτι αποζητα την καρεκλα

μα εγω επιμενω να τον καθιζω σε σκαλι

διπλα στα ιδια ονειρα

μπας και παραδειγματιστει

απο την ζεστασια

της τσιμεντοκονιας των ψυχων...

...

χωρις διαστημα

Τον τσακισε που υπεθετε οτι μπορουσε παντα  
να επιστρεφει καλπαζοντας στις αγαπημενες του λεξεις.  
Δεν ειχε μεινει πια καμμια  
κι ερημια αβασταχτη         
Μοναχος              
κι ουτε μία να πλανεψει , να πλανευτει...
Φωναζε με την σειρα οσες θυμοταν...αλφαβητικα
η με τυχαια σειρα  
μα τωρα αδειος , το συμπαν του ολοενα μικραινε    
το εβλεπε πια καθαρα , ηταν το κεντρο του κοσμου του    
το εδαφος τριγυρω του χανοταν τοσο γρηγορα
ουτε την λεξη βοηθεια δεν μπορεσε να σκεφτει 
σαν τα τοιχωματα της τον αγγιξαν 

κι ολα τιναχτηκαν , ανατιναχτηκαν!

μα προλαβε να τονε ξαναδει ,
καβαλα σε μια λεξη πουπουλενια
αγρια καλπαζει μαζι της
σε μια ονειροφουσκα
που ολο μεγαλωνει 
κι ολο εμφανίζονται λεξεις
λεφτερες σ' απατητα μονοπατια... 
πεθαινε κι αναγεννιοταν στην στιγμη , χωρις διάστημα  

το αλμα

Το αλμα περιεκλειε ολη την σοφια

για ν' αγγιξει καποιος ενα ακεφο ουρανο
και να ηγηθει
κινουμενος μπροστα
κινουμενος κοντυτερα
συντονιζομενος με καθε κρυφη αγαπη
στο διαβα του...
...
Μια λινατσα για ρουχο ολοσωμο
με το περισσευμα κουκουλας στο κεφαλι
εκει στα χωματα του καθενος δυο ματια
ορθανοιχτα , ξεχωρα σε κοιτουν
και περιμενουν διπλα στην σαβουρα
να εμφανισεις το φαι με το νερο...
...
Μ' αλματα λογαριαζονται οι ανθρωποι;

ski-jumping Zakopane Poland

η ανυψωση ενος ψιθυρου

Αστειρευτος ο ψιθυρος δεν εχει λογους να στερεψει

μονο και μονο για να εκδικηθει τον Θορυβο των Μαρουλιων

στα γυαλινα κουτια ,
που τιποτε δεν του αντιδωσαν , ανυψωθηκε μεταναστευοντας

σκορπιζοντας στους φιλτατους τον ψιθυρο τον μυστικο

Αυτον που τον σεβαστηκε ο Θανατος και γλυκανε για λιγο
με τον ανεμο μεταφερεται και προσκολλαται στις ξοβεργες
που στησε στις ψυχες μας...
Αυτον που δεν μπορει κανεις να φυλακισει
μια και οι ριζες του , μαντροτοιχους γκρεμιζουν ,

σαν τον κλαδευουμε κι ανθιζει μεσα μας...
Αυτον που τριγυριζει αναμεσα στους κοσμους
μεταφεροντας "καλουδια" στα χερια του...
Αυτον που υπερασπιζεται ακομα και τον ανοητο εαυτο μας
σαν χτες...
στο τελευταιο συννεφο του νου , μαζι μας...

του Αι Ιουδα

Ενα ξωκκλησι θα σου φτιαξω , του Αι Ιουδα
διπλα σε γερικη συκια , με μια θηλια
να κρεμεται μαζι με μια καμπανα

Κι ολες οι εικονες των Αγιων μεσα του
να λειτουργαει ο παπας ολο τον χρονο
για σενα που σε προδωσε η Αγαπη
να 'ρχεσαι να τηνε προσκυνας...!

...
Αυτη σε διαλεξε , αυτη θα σε τιμα
Ενα κριαρι θα σου σφαζω , θυσια στο Θειο Σχεδιο

30 κερια θα καινε κατω απ'την συκια
και σπλαχνα θα'ναι ο μεζες που σου προσφερω
με βαθυκοκκινο κρασι
Δεν προχωρας πια μονος σου Αι Ιουδα!

μα παντα θα ξαφνιαζεσαι , με την πανηγυρη μου

οπως σαν τοτε με τ'αργυρια που βρεθηκαν στο χερι

Δεν αντεξες τον χωρισμο Της , μα ο ισκιος σου

θ'αλαφραινει στην σκια , κοκκινος
σαν η καμπανα χαρμοσυνα θα ηχα
του Αι Ιουδα...