προσευχη για τα παιδια της Υεμενης

Σ΄ αλμυρα προσευχομαι και στην Κυρα Θαλασσινη 
Το μαρμαρο του Θεου Απολλωνα αγγιζω , Αγια Τραπεζα τωρα πια της Παναγιας 
το φιδι εναποθέτω στον κηπο μου ζητωντας του συγνωμη 
Ποσο αδύναμος φαινομαι!… 
κοιταζω τον εαυτο μου πανω στον ποταμο 
να μπηγει πασαλο από μαγμα στην ψυχη μου
 ... 
Τιποτε δεν αλλαξε στην ουσια , μοναχα ο τροπος 
τα ειδωλα επέστρεψαν στα ειδωλεια , μα η προσευχη παρεμεινε ατοφια 
αληθινη , αμολυντη , να υμνει την Αχρονη Πνοη 
πιο περα απ' το απειρο 
πιο περα απ' το μυστηριο
… 
Ψυχη μου σαν κοκκος αμμου - αναμεσα στις άλλες - 
κολλησε στο χειλος Του και ζητησε για τα παιδια 
το μαννα παλι εξ' ουρανου και να μην τα τρομαζουνε οι ανθρώποι… 

μεταγωγη

Τα νύχια μεγάλωναν απίστευτα γρηγορα
σαν να θελε ο χρονος να πει κατι για το μελλον
γι' αυτο τα 'κοψε στο παρελθον
μαζι με το δεντρο που δαγκανε ο καστορας
σαν θελει να το κόψει κι υστερα να το σκορπισει
σαν το ποτάμι που οταν ξεχύνεται σε χέρσες κοιτες
κι ειναι το πέτρωμα του η ροή...
...
Απο το ραδιοφωνακι του έξυπνου κινητου
άκουγε το νεο μετα-ποστ πανκ κομματι
...
Το φως σαν σκιάζει την ζωη κι αλλαζει
η εκ των πραγμάτων λογικη
καθε λεπτο καθε στιγμη γεμίζει τα κενά σου
σκοταδι παλι διαπερνα,τα σημαντρα του χωρου
κι αντανακλούνε τ' άγγιγμα που δύει την ματια σου
Βροχη γεννά το πεταγμα στην ακρη του γκρεμου σου
η να 'ναι η βουτιά του γερακιού στου χρονου το σβηστηρι
σαν στρέφει ατόφια η ψυχη , μα δίχως πια την μνημη
στ' άκουσμα του πάθους σου , η φλόγα σκυρτα
και λύνεται... 

Aληθεια

Στο μικρο σπιτι με τον φραχτη
η Περιέργεια καιγόταν απ' την Πεθυμια
γι' αυτο και ντύθηκαν μαζι στον καθρεφτη
κι υστερα φόρεσαν δροσερές λεξεις
να φυγει η κάψα και να δροσεψει...
κι απ' εξω 'κείνο το ψεμα που κουβαλας
ολάκερη ζωη, λέγοντας το καθε τοσο
μεχρι να το πιστέψεις με το στανιο
μια και δεν αρνεισαι την αληθεια του
σαν αναμασας την ψίχα του
κι ηθελημένα γιατρευσαι και γιανεις
τα μεσα σου,ματωνεις σαν απο ερωτα
που ποτε σου δεν ψιθυρισες
για να μενει ζωντανος
κι αυτο ειναι το τελευταιο ψεμα που αρνήθηκα...

Ο φοβος της ελευθεριας

O φοβος της ελευθεριας γεννιεται  οσο δεν εισαι ο εαυτος σου οσο αφηνεις τα κομματια  του ονειρου σου αναμεσα στα βηματα  να χανονται , εκει σε καρτερει στο γνωριμο σκοταδι που πατας η σε 'κεινο που τρομαζει το βημα της αποτυχιας χωρις δοση τρελλας ξεγεννα δεσμιους κι ανασφαλειες για οσους δεν εμαθαν ποτε  που βρισκεται το κεντρο τους μια κι οτι ξοδευεται δεν παει χαμενο αντιθετα μ' οτι φυλασσεται... ... στην ελλειψη της πιστης στη ζωη μαζι με τις αναποδιες της στην μαλθακοτητα  που νομιζες πυρηνα σου στο καθρεφτισμα του δρομου που δεν μετετρεψες σε τεχνη στην γνησια χαρα που δεν ανταποκριθηκε...

ροδοπεταλα

Ζητησε την σαμπανιερα με παγο και λιγο νερο
και ροδοπεταλα
λευκα με κοκκινα
πολυεστερικα
που οσο τα τριβεις με τα δαχτυλα
νιφαδες εμποριου που δεν λερωνουν τα σεντονια

Πλαστική βροχη μιας πλαστικής σχεσης
που ντύνει το ψεμα αληθεια
με αποδείξεις τις σωστές φωτογραφησεις
οχι σε γραφικα μερη μα στ' αναγνωρισιμα
πισω απο ολοκλειστα παντζουρια
πισω απ' τις φωτινες οθονες
σε σταθερή θερμοκρασία δωματιου
σίγουροι οτι δεν ειναι αλλεργικοι
στα συνθετικα
...
Δεν ειχε λεφτα για βιαγκρα
γι' αυτο εκοψε μερικα πεταλα
και τα μάσησε...
Του αρεσε το μικρο, όταν δεν φωναζε
κι εκεινη η φωτογραφια στον τοιχο
μ' ολη την οικογενεια...
...
Ξερασε
Ηταν έγκυος και τον αγαπούσε μ' ολο της το ειναι
ετοιμασε την μπανιέρα
μ' οτι της έδωσαν οι γειτονισες
κι ολα τα χρώματα παροντα
και την παρθενια
οχι προς πωληση...
...
Ειδησεις
"Εραναν τον πολιτικο τους
κατα την εισοδο του στο χωριο
μια κι επένδυσε στον τοπο των παππούδων
-το κατι της εκατό μιας απίστευτης μιζας-
συζητώντας με τον παπα , ολο χαμογελα
που να τοποθετηθει ο ανδριάντας του
στην οδο με τ' ονομα του... "
Ξ
Ο ανεμοστροβιλος περασε μεσα απ' τους κηπους
με τις τριανταφυλλιές κι εφτασε στην παραλια
μα δεν έσβησε, εγινε υδροστροβιλος
κι έβρεξε ροδοπεταλα και χαζα χαμογελα...
κι οσοι το ζούσαν έβλεπαν πληγες στους αλλους
αιμα να ρέει σε προσωπα και σε ψυχές...
...
Τα σφουνιασε μια κι 'θελε ροδονερο
να τρίψει την ψυχη της να μοσχοβολα
οπως Του πλυνανε τα ποδια μια φορα
κι ασπιλη να λυτρωθεί μες την σπηλια
περα στην Τήλο, δυο ωρες δρομος ανατολικα
απ το Μικρο Λιβάδι, πισω απ' τα διδυμα καστρα..

το πρωτο σου το κυμα

Σαν σπαει το κυμα πανω σου για πρωτη φορα 
και μενεις ορθιος

ολη η γνωση του κοσμου σε διαπερνα και με τρελλη χαρα 
στεκεις ακομα , σπαζοντας το επομενο 
χαμογελας  σαν διδασκεσαι απο τις νερινες μορφες 
μα σαν το κυμα δυναμωνει 
ποσο ευθραυστος αισθανεσαι για πολλοστη φορα
το καρυδοτσουφλο μεσα σου  χαμογελα παλι  
κι οτι κομματιαζεις , επιπλεει τριγυρω σου 
και μεσα , τοτε αποζητας 
ν' απλωθει εξω 
στα πρασινογαλανα νερα της σκεψης 
σε ολες τις διαστασεις 
τοτε νιωθεις να επιστρεφει 
σαν στυμμενο σφουγγαρι σε βυθο 
αναπνεεις ξεχειλιζοντας την ουσια σου 
απορροφωντας εκεινη την ιδια 
μα αλλαγμενη , αφου γνωρισε τον εξω κοσμο 
διαφανα 
αντιδωρο του δωρου της 

Το Φως σε ολες τις μορφες του 
δεν στοιχειωνει τις σκιες σου 
μα νανουριζει τις φωτοσκιασεις των ονειρων σου 
ετσι μεσα σου δυναμωνει 
κι απλωνεται στον χωρο και στον χρονο 
καθε στιγμη 

σαν γλυφει το κυμα...

Μεγαλωσε πια 
δοκιμαζε τις αντοχες του  
το τοξο και το βελος  
σωμα που δονειται 
σαν σχιζει το κυμα χαμηλα 
στην βαση ... εκει στην ριζα του 
σαν εισχωρεις και σε καλυπτει ολοκληρο 
την απειροελαχιστη στιγμη τα ματια σαν ανοιγεις 
της ζωγραφιας της την Μορφη θορρεις 
μ' αφρους στ' ανοιχτο-σκουροχρωμα νερα του 
κι ολη η γνωση του κοσμου 
το παλεμα σ' ανταριασμενη θαλασσα 
το γδαρσιμο στον βυθο της 
το πιωμα , το ζεσταμα , το κρυο της... 
Τοτε αποζητας να επιστρεψεις μεσα σου 
σαν γινομενο φρουτο συγκρατεις
το φοβο της πτωσης , πριν απλωθει 
τον σωνεις απ' το πνιξιμο , για να σταθεις 
να ξαναδεις...ξανα και ξανα το ιδιο 
κοιταζοντας με αγρια χαρα και σπαζοντας

το πρωτο σου το κυμα