το πρωτο σου το κυμα

Σαν σπαει το κυμα πανω σου για πρωτη φορα 
και μενεις ορθιος

ολη η γνωση του κοσμου σε διαπερνα και με τρελλη χαρα 
στεκεις ακομα , σπαζοντας το επομενο 
χαμογελας  σαν διδασκεσαι απο τις νερινες μορφες 
μα σαν το κυμα δυναμωνει 
ποσο ευθραυστος αισθανεσαι για πολλοστη φορα
το καρυδοτσουφλο μεσα σου  χαμογελα παλι  
κι οτι κομματιαζεις , επιπλεει τριγυρω σου 
και μεσα , τοτε αποζητας 
ν' απλωθει εξω 
στα πρασινογαλανα νερα της σκεψης 
σε ολες τις διαστασεις 
τοτε νιωθεις να επιστρεφει 
σαν στυμμενο σφουγγαρι σε βυθο 
αναπνεεις ξεχειλιζοντας την ουσια σου 
απορροφωντας εκεινη την ιδια 
μα αλλαγμενη , αφου γνωρισε τον εξω κοσμο 
διαφανα 
αντιδωρο του δωρου της 

Το Φως σε ολες τις μορφες του 
δεν στοιχειωνει τις σκιες σου 
μα νανουριζει τις φωτοσκιασεις των ονειρων σου 
ετσι μεσα σου δυναμωνει 
κι απλωνεται στον χωρο και στον χρονο 
καθε στιγμη 

σαν γλυφει το κυμα...

Μεγαλωσε πια 
δοκιμαζε τις αντοχες του  
το τοξο και το βελος  
σωμα που δονειται 
σαν σχιζει το κυμα χαμηλα 
στην βαση ... εκει στην ριζα του 
σαν εισχωρεις και σε καλυπτει ολοκληρο 
την απειροελαχιστη στιγμη τα ματια σαν ανοιγεις 
της ζωγραφιας της την Μορφη θορρεις 
μ' αφρους στ' ανοιχτο-σκουροχρωμα νερα του 
κι ολη η γνωση του κοσμου 
το παλεμα σ' ανταριασμενη θαλασσα 
το γδαρσιμο στον βυθο της 
το πιωμα , το ζεσταμα , το κρυο της... 
Τοτε αποζητας να επιστρεψεις μεσα σου 
σαν γινομενο φρουτο συγκρατεις
το φοβο της πτωσης , πριν απλωθει 
τον σωνεις απ' το πνιξιμο , για να σταθεις 
να ξαναδεις...ξανα και ξανα το ιδιο 
κοιταζοντας με αγρια χαρα και σπαζοντας

το πρωτο σου το κυμα

Γωνια και μονολογου

-Με εμποδιζεις...να περασω...
-Συγνωμη!...αλλα...θα'θελα να με κοιταξεις στα ματια...
θελω να κολυμπησω στο βλεμμα σου...και να χαθω!
... μην εχεις το κεφαλι σου σκυμμενο...
-Το εχω γιατι κοιταζω την σκια σου...

πρεπει να μικρυνεις σαν αυτή για να σε δω...

-Να γινω οσο ενα πανερι λουλουδια ;
-Καλυτερα σταλες βροχης καλοκαιρινης μπορας
-Ο ερωτας μου για σενα με θεριευει!
πως θα τα καταφερω ;
-Μονο αν απαρνηθεις τον εαυτο σου...για μενα
-Τοτε θα με κοιταξεις ;
-Τοτε θα με δω με τα δικα σου ματια
-Μα αν απαρνηθω τον εαυτο μου θα'ναι αψυχα
-Μην φοβασαι! θα δεις μεσα απο τα δικα μου ματια
-Κοιτα με σε παρακαλω!
-Ξερω οτι ειμαι μια ασκηση διαλογισμου
σιγουρα θα ξανασυναντηθούμε μια και ζεις μεσα μου
ισως και να τρυπωσω στο παντελονι σου !
Μμμμ!...ναι...αλλα τοτε να φορας τα δικα σου ματια...

τσιμεντοκονια

Σαν στρωνω τον πισινο μου κατω...
τελευταια τον πιανω ν' αναρωτιέται
...αν θα 'ναι πεζουλι η μαξιλαρι
ξερω οτι αποζητα την καρεκλα

μα εγω επιμενω να τον καθιζω σε σκαλι

διπλα στα ιδια ονειρα

μπας και παραδειγματιστει

απο την ζεστασια

της τσιμεντοκονιας των ψυχων...

...

χωρις διαστημα

Τον τσακισε που υπεθετε οτι μπορουσε παντα  
να επιστρεφει καλπαζοντας στις αγαπημενες του λεξεις.  
Δεν ειχε μεινει πια καμμια  
κι ερημια αβασταχτη         
Μοναχος              
κι ουτε μία να πλανεψει , να πλανευτει...
Φωναζε με την σειρα οσες θυμοταν...αλφαβητικα
η με τυχαια σειρα  
μα τωρα αδειος , το συμπαν του ολοενα μικραινε    
το εβλεπε πια καθαρα , ηταν το κεντρο του κοσμου του    
το εδαφος τριγυρω του χανοταν τοσο γρηγορα
ουτε την λεξη βοηθεια δεν μπορεσε να σκεφτει 
σαν τα τοιχωματα της τον αγγιξαν 

κι ολα τιναχτηκαν , ανατιναχτηκαν!

μα προλαβε να τονε ξαναδει ,
καβαλα σε μια λεξη πουπουλενια
αγρια καλπαζει μαζι της
σε μια ονειροφουσκα
που ολο μεγαλωνει 
κι ολο εμφανίζονται λεξεις
λεφτερες σ' απατητα μονοπατια... 
πεθαινε κι αναγεννιοταν στην στιγμη , χωρις διάστημα  

το αλμα

Το αλμα περιεκλειε ολη την σοφια

για ν' αγγιξει καποιος ενα ακεφο ουρανο
και να ηγηθει
κινουμενος μπροστα
κινουμενος κοντυτερα
συντονιζομενος με καθε κρυφη αγαπη
στο διαβα του...
...
Μια λινατσα για ρουχο ολοσωμο
με το περισσευμα κουκουλας στο κεφαλι
εκει στα χωματα του καθενος δυο ματια
ορθανοιχτα , ξεχωρα σε κοιτουν
και περιμενουν διπλα στην σαβουρα
να εμφανισεις το φαι με το νερο...
...
Μ' αλματα λογαριαζονται οι ανθρωποι;

ski-jumping Zakopane Poland

η ανυψωση ενος ψιθυρου

Αστειρευτος ο ψιθυρος δεν εχει λογους να στερεψει

μονο και μονο για να εκδικηθει τον Θορυβο των Μαρουλιων

στα γυαλινα κουτια ,
που τιποτε δεν του αντιδωσαν , ανυψωθηκε μεταναστευοντας

σκορπιζοντας στους φιλτατους τον ψιθυρο τον μυστικο

Αυτον που τον σεβαστηκε ο Θανατος και γλυκανε για λιγο
με τον ανεμο μεταφερεται και προσκολλαται στις ξοβεργες
που στησε στις ψυχες μας...
Αυτον που δεν μπορει κανεις να φυλακισει
μια και οι ριζες του , μαντροτοιχους γκρεμιζουν ,

σαν τον κλαδευουμε κι ανθιζει μεσα μας...
Αυτον που τριγυριζει αναμεσα στους κοσμους
μεταφεροντας "καλουδια" στα χερια του...
Αυτον που υπερασπιζεται ακομα και τον ανοητο εαυτο μας
σαν χτες...
στο τελευταιο συννεφο του νου , μαζι μας...