το βαθουλωμα

O θυρωρος της πολυκατοικίας εριχνε αλατι στον παγο

μην γλυστρησουν οι περαστικοι...
το συνεργειο καθαρισμου ειχε από ωρα ξεπλυνει το αιμα
από το πεζοδρομιο της Ζωης
κανενα σημαδι δεν φαινοταν πια εκτος από τους θεατες
που παγωμενοι εδιναν καταθεση
κοιτωντας καλυτερα το βαθουλωμα μεσα τους

Το γραφειο Τελετων φροντιζε τα παντα , υπηρχε ακομα γη
κι ευτυχως τα εξοδα ταφης ηταν του Δημου
Δεν βρεθηκε συγγενης
ουτε γνωστοι που να θελησουν να πληρωσουν ένα καρο λεφτα
βρεθηκε όμως ένα κοίλωμα στου Υμηττού την ακρη , επεκταση
το 'παν , το φερετρο ταιριαζε απολυτα εκει χωρις σκαψιμο
ένα χωσιμο μοναχα , στο λάκκωμα των βροχινων νερων...

Δυο νεκροθάφτες , ενας παππας κι ένα σκυλι περαστικο που γρυλιζε
μα ξαπλωσε πανω του , μ ' ένα γούβιασμα στο χωμα και στην ψυχη του
η εικονα , το κοιταζαν καθως εστηναν τον σταυρο ορθιο , να μυριζει τριγυρω
- Εδώ επινε νερο τον χειμωνα ειπε ο ενας , θα λιωσει γρηγορα ειπε ο άλλος
- Θεος σχωρεστον! ειπε ο τριτος ... κι ο σκυλος γαυγισε το γιατι...

Τελευταιο θεμα στις ειδησεις , βιντεοσκοπηση από κινητο
με σβησμένα τα ονόματα που κατανομαζε πριν κανει το βημα
Το κουφωμα της σιλικόνης στο βαθυ ντεκολτέ της παρουσιάστριας
κρυφτηκε επιμελως πριν τρεξει ολοκληρο το βιντεο
μα η αναμνηση του στην αρχη δεν ηταν ευχαριστη
κατι που ειδε και αισθανθηκε ολοκληρη η χωρα
Τα τηλεφωνα διαμαρτυριας αναψαν στο καναλι , το θεμα ανεδειξαν οι εφημερίδες
ενώ τα σχολια των χρηστων στο διαδικτυο ηταν αναλογα της παιδειας μας
...
Κανεις όμως δεν ειδε τις ακτινες του φεγγαριου , λιγο πριν την δυση του
να του ισιωνουν τα μαλλια , σβηνοντας κουφια λογια , θυμιζοντας του
τις ανασες που αγαπησε πραγματικα σαν χάιδευαν της μνημης το βαθουλωμα...

δονησεις

Σταματησα απορημενος...

μα εχοντας απολυτη συνειδηση
στ' οριο του χρονου διακοπης των δονησεων του κινητου
που αν δεν ξαναρχιζε σε λιγο
θα κινουσε τους αυτοματους μηχανισμους ελεγχου
την διαδικασια ατυχηματων
τα γεματα ερωτηματικα βλεματα
των χτεσινων συντροφων...

Μα ο καιρος ψυχραινει...
αποθεσα το κλουβι με τις καρδερινες στην αποθηκη
κι ακουσα τον κυνηγο των ορτυκιων
ν' αναρωτιεται φωναχτα...

Να του βαρεσω;
θα το λιωσω!
Να το αφησω;
Δεν το θελω!...

Η τουφεκια δεν ηχησε...
καθως μαζευα τα μαραμενια τζινια
να φυτευτει ο σπορος τους του χρονου...
να δονηθουν τα χρωματα
κι μελισσες να παιξουν...
πριν να κοπουν απ' τα παιδια...

Να "ηχησουν" οι δονησεις
πριν οι δονησεις κινητου να ξαναρχισουν...

τα γεννητουρια

Στο νοητικο πεδιο
τα γραμματα σχηματιζουν λεξεις
κι αυτές εκφρασεις και νοηματα
που δονούνται σε κυκλικη κινηση
με την φορα του χρονου και της αληθειας

Αγόγγυστα
προσπαθουν να γεμισουν τ' αδεια καβούκια
να παραμερισουν τις κουφιες υποσχέσεις
και παλλομενα ν' ακουμπησουν μεσα σου
να τα αισθανθείς ...

Οι Μονογραμματοι
δεν μπορουν ν' αρθρωσουν ουτε το ναι
μα ουτε και το όχι , σαν ένα σφουγγαρι
να σβησε τα ονειρα τους , τις ιδεες τους
ότι πιστεψαν σητεψε προωρα
κι εκει η μηχανικη του χρονου αντιδρώντας
στο σταματημα του ταισματος των εννοιων
αλλαζει φορα επιστρεφοντας στην αρχη
προς το πρωτο γραμμα , την πρωτη αληθεια...

...

Τα κορακια και οι γλαροι τσακωνονται πρωι-πρωι
ποιο θα παρει καλυτερη θεση στην κορυφη της καμιναδας
Ενας σπουργιτης πετα ψηλα και τους φωναζει
- Δεν βλέπεται τον παγο που καθεστε;
δεν αναψε το τζακι η γιαγια σημερα...
πισω απ' τις κουρτινες στεκοταν ολο το βραδυ
με γυρισμενη την πλατη στις ειδήσεις
κι ουτε μας εριξε ψίχουλα στην αυλη την χαραυγη
μα στην οδο Αριστοτέλους ερχεται πελεκανος...
εχουμε γεννητούρια!

μια παλαβη

Μια παλαβη μ' ανεστησε

σκιαζοταν την σκια μου διπλα της

μου ζηταγε να τηνε συναντω χωρις φεγγαρι

ξεχωμα στα λιοπυρια...

Με ρωταγε μεχρι που φτανει το νερο , να σκαψει

κι αν η γεωτρηση μου ανασαινει την αγαπη

σαν λικνιζομουνα σε λεξεις παραθυρια

σε μια μυλοπετρα ετρεχε να κλαψει

να ισοπατησει την σιωπη...

Μα πως μπορεις ν ' αγαπησεις αλλη;

καποια που δεν δροσιζει το πρωινο για την δουλεια σου

Αγαπησες ποτε σου την σκια μου; 

η μονο την σταυρωνεις μες στον δρομο;

Μια παλαβη μ' αγαπησε

κι ολα τον Θειο Δρομο τους θα παρουν...

τα κιτρινα γαντια

Εμφανιστηκε απο το πουθενα...
Φορουσε ενα καφετι σκουφο , πρασινες γαλοτσες και ρουχα δουλειας
χωρις μπουφαν μες το καταχειμωνο.

Στα χερια του κρατουσε ενα μπουκαλακι νερο και μια ξυστρα για τα τζαμια
Σαν το φαναρι κοκκινιζε , πεταγοταν απο την απανεμη μερια του φαρμακειου
και σου χαμογελουσε ξεκινωντας με το ετσι θελω , να καθαριζει το μπαρμπριζ του αυτοκινητου.
Αν υπηρχαν παιδια στο αμαξι,κοιταζονταν στα ματια και ξεχνουσε να παρει τον οβολο που ετοιμαζες,
αλλοτε διαλεγε τα ψιλα και σου επεστρεφε καμποσα...
Ολοι τον ηξεραν , μα τωρα που γνωριζοταν και με τους αλλους οδηγους
δουλευε με ακομα περισσοτερο ζηλο και δεν προλαβαινε να καθαρισει ουτε το μισο τζαμι 

σαν πρασινιζαν απ' τον θυμο τους οι πισω οδηγοι
Καθως τον κυκλωναν οι σκιες του χειμωνα , η θερμοκρασια επεφτε πολυ κατω απο το μηδεν
μα αυτος εκει, με μειον 17 το μεσημερι , να προσπαθει να επιζησει με το γνωστο χαμογελο
που ισως και να λιωνε παγους , με μια διαφορα , φορουσε στα χερια του δυο κιτρινα γαντια.
Παραμονη Χριστουγεννων το φερε το φαναρι να με σταματησει
Ασυναισθητα στραφηκα προς την μερια του φαρμακειου
Τον ειδα να ξεπροβαλει , δεν με ρωτησε , μα χαμογελασε...
Οχι! του φωναξα με ολη την δυναμη της ψυχης μου σαν ειδα ν' ανοιγει το μπουκαλακι
Δεν προλαβα το νερο που σαν καταραχτης κυλησε στην λεια επιφανεια
και παγωσε αμεσως , δεν το ανακατευε με αλκοολ ,

ποντοι παγου σχηματιζονταν μπροστα μου σκεφτομενος που να σταματησω να τους ξυσω
και πως να οδηγησω μεχρι εκει , σε λιγο θ' αλλαζε το φως...
Μα ταυτοχρονα με τις σκεψεις μου , λιγο πριν γινει σκληρος παγος το νερο ,

το τραβηξε σε ολες τις κατευθυνσεις σχηματιζοντας υπεροχα λουλουδια , 

με διαφανα κλαρακια και ανθη που δεν ειχα ξαναματαδει.

Ενα κυμα χαρας με πλημμυρισε αλλαζοντας την αποχρωση του σκοταδιου απ' εξω
ισως γιατι λαμποκοπουσε ο ιδιος καθως ζωγραφιζε την συνθεση του μπροστα στα ματια μου.
Εσκυψε απο το παραθυρο του οδηγου να δει αν το απολαμβανω
ενω τα κορναρισματα ενταθηκαν , στ' αυτια μου ηχουσανε καμπανες.
Ενας - δυο οδηγοι ανοιξαν τις πορτες τους για να του ζητησουν τον λογο
και τοτε καταλαβα οτι δεν κρατουσε την ξυστρα του. 

Χρονια Πολλα! μου φωναξε και χαθηκε στην γωνια τρεχοντας...

Δεν μπορουσα να κανω διαφορετικα , ημουν πρωτος στην σειρα
γι' αυτο πατησα τελικα το υγρο καθαρισμου τζαμιων...
Μα απο τοτε καρτερω , δυο κιτρινα γαντια , τεραστια, 

σαν δυο αστερια να 'ρθουν να με ζωντανεψουν , να ξανανιωσω λιγο απο την ευτυχια της στιγμης...

* Καταρακτης στην νοτιοανατολικη Πολωνια.

ο στοχος

Στην χαιτη των κυματων

ισορροπει η ζωη

εξω από τα κοιμητήρια

με τις ροζ ζακέτες

σαν ξεπουλιέται τις Κυριακες

Στην κοψη του χιλιομετρου

του επομενου , σαν πωλητης

στην κουραση του εργατη

καθως λυγα στο γυρισμα

ακομα μιας σελίδας

σ' εκεινη την ζωγραφια

που σου πηρε τα μυαλα

και περιμενει...

στο φτερο που υπερβαρο

καθησε κι εσπασε την πλαστιγγα

στο σχοινι του σχοινοβατη

σαν περπατιεται

στην Θυμηση

που μπαλαντζαρει τον θανατο

και τον νικα.