χειμωνας ΙΙΙ

χειμωνας ΙΙ

Γλιστρω στο χιονι της εικονας
κυνηγωντας ελκηθρο αδειανο
τα δυο παιδια μου κρεμασμενα σε γκρεμο
γελανε ! αφου γελαει κι ο χειμωνας ...

Οι παπιες κουρνιασαν μαζι περιγυρα
οι κυκνοι αφησαν πισω την φασαρια
στην λιμνη οι γλαροι η πετουν ολογυρα
και τα κορακια ειναι παντα συνοδια

Με σταλακτιτες γεμισαν οι υδρορροες
και η ματια σου λαβα που θυμωνει 
Τι σοι παιχνιδια επικινδυνα μου λες 
σκαβοντας κλαματα και γελια μες το χιονι. 

ποταμος

* στα Μικρα Πιενινυ

 Πολωνιας

παιδι

Ένα ρινισμα χαρας παιδιου
να νιώσω , να ηχησει
να σφηνωθεί στην ακρη 

του μυαλου

και τιποτε στον κοσμο
να μην το εκουνησει

…
Ένα χαμογελο να μου χαρισεις
μα να 'ναι ολο δικο μου
στην μυτη μου να το 
κολλησεις
για ν' αγαπησω ο χαζος 
τον εαυτο μου
…




Μια αγκαλια να μου ζητήσεις
με διάπλατα τα χερια
να χωρουν την προσμονη
και να πετάξουμε μαζι αν το θελήσεις
η το παπακι σου να γινω...η παιδι.

Ο ψιθυρος για σενα

Tης φυσης την μαραμενη αληθεια 

σαν κοιτας στις συνοχες , 

καθως λεπτενουνε φανερώνοντας αιτιες

που λευτερες απομακρύνονται 
κι οσες ξαναγυρνουν

και σ' ακουμπουν στους ωμους
συμπτωση σου ψιθυριζουν γελαστα 
μα εσυ ο ιδιος γνωριζεις , 
πως δεν διαλεχτηκαν για σενα

...

Ο Ψιθυρος
αυτος που σεργιανιζει μεσα σου 

απ' οταν ανοιξες τα ματια σου

αυτος που προυπηρξε των αιτιων
που δεν χειραγωγηθηκε , μα μονο εσυ το ξερεις
αυτος που δεν σωπαινε , ουτε και στις χαρες σου

προετοιμαζοντας σε ,ο αγραμματος εγω , 

να επιλεξεις το Σχισμα της Ζωης σου

Αφηνεται να παρασυρθει , 
σαν ξεγυμνωνει την παραιτηση

φτυνοντας την φτηνια καθε πεπρωμενου , 
σαν δεν αντεχεις τον Σταυρο σου να σηκωνεις , 
σαν δεν γεννας στα ψεμματα , μικρες αληθειες

που αφροντιστες ποτε τους να μην μεινουν , σαν μεγαλωσουνε ν' ανθιζουνε βλαστημιες

Σ' αυτον που σ' αφηνει μια στιγμη -πια καθε χρονο τετοια μερα-

για να μπορει τ' ονειρο να χαρει , στην σκεψη του ν' αγιαζει η φοβερα

καθως στους αλλους ψιθυρους γελα , σαν χαιρετα αγαπημενους , αγαπα
και επιστρεφει μ' εναν αλλονε αερα , εκεινον που γνωριζεις πια κι αποζητας...
...
Την καλοσυνη που περισσεψε σκορπας
μερεμετιζεις , της Αγαπης ο γουλας
-μου ψιθυριζει- ειναι για σενα...
Εκεινη η παλια ευχη μετρα , καθως πια αφωνα με χαιρετα
και με συνθλιβει...
Με ψιθυρο πορευεσαι αλλουνου
δεν ξεχρεωνεται ποτε με σοφιστειες
μοναχα στενοχωριες τον κερνας
κι αυτος ρισκαρει , δεν τον ξεγελας
να ξελογιαζει τις αιτιες...
για σενα...

χειμωνας