Θησευς

 Κυπρος

Καλη Ανασταση!

και Χρονια Πολλα!

 

του Αι Ιουδα

 

 Ενα ξωκλησι θα σου φτιαξω

του Αι Ιουδα

διπλα σε γερικη συκια

με μια θηλια να κρεμεται

μαζι με μια καμπανα

κι ολες τις εικονες των Αγιων

μεσα του

να λειτουργαει ο παπας 

ολο το χρονο

για σενα που σε προδοσε η Αγαπη

να 'ρχεσε να τηνε προσκυνας

Αυτη σε διαλεξε

    Αυτη να σε τιμα

Ενα κριαρι θα σου σφαξω

θυσια στο Θειο Σχεδιο

τριαντα κερια θα καινε κατω απ' την συκια

και σπλαχνα θα 'ναι ο μεζες ποθ θα προσφερω

με βαθυκοκκινο κρασι

Δεν προχωρας πια μονος σου Αι Ιουδα!

μα παντα θα ξαφνιαζεσαι

με την πανηγυρη μου

οπως σαν τοτε με τ' αργυρια

που βρεθηκαν στο χερι σου

Δεν αντεξες τον χωρισμο Της

κι ο Ισκιος σου

θα αλαφραινει στην σκια

σαν η καμπανα χαρμοσυνα θα ηχα

του Αι Ιουδα.

* το ξωκλησι της Ζωοδοχου Πηγης στο Μεσα Βουνο Σαντορινης.

Night walk in Olomouc

 

το βημα

 

Απειρα φορουσε προσωπα

το προσωπο που μετασχηματιστηκε

σε 'κεινο που κοιτουσε

κι όταν ερχοταν ο καιρος και του ζητούσες

μια να γυρισει να σε κοιταξει

μια εκανες δυο βηματα πιο περα

ένα γερικο λιονταρι

μια πρασινη ακριδα

ένα δελφινι καθως ξυπνα

όλα χωρουσαν

κι όλα εβλεπαν τον εαυτο τους για τελευταια φορα

...

μα διχως την ουσια της υπαρξης

...

αυτην την κρατουσαν για το περασμα τους

...

Μην φοβηθείς τον φυλακα του Χρονου

σαν δεις σ' αυτόν την οψη σου

μα διαισθανσου γαληνια το βημα.

*night walk in Olomouc

Night tram

 

Olomouc , Czechia

Πορεια

Η Εξουσια και η Οικονομια

εδιωξαν απο την γειτονια τους την Αρετη

κακολογωντας την... 

Η Προθεση το διερευσε , καθως ξεναγουσε 

την Προστασια Κερδοσκοπικων Δυναμεων , στην Ακροπολη

εξαγοραζοντας την αξιοκρατια με νεο-ιδεαλισμο

αυτον που οι μαυραγοριτες ονειρευονταν στα καλυτερα τους χρονια

αυτον που κλεινει καταμουτρα την πορτα στην Πορεια

αφηνοντας την να περιφερεται γυρω απο τον Ιερο Βραχο 

αυτον που χαριζει στην Εξουσια μολυβι , 

παρεα με τον Χλευασμο

αρκει να καταστρεφουν τις συνδεσεις των μαρμαρων...

το παιδι με το κερας

* Αντανακλαση αγαλματος σε γεωθερμικη λιμνουλα

Hofgestein , Austria

μεταιχμιο 43Β

 

ο Στερνιστης

...τους ακολουθησε

και μαζεψε τις φολες που εκρυβαν η πετουσαν.

Δυο γατακια κρατησε
ενα κοκκινοτριχη , τιγρακι
κι εκεινο που νομιζες οτι επαιζε στις σταχτες
τ' αλλα τ' αφησε διπλα σε πηγη
με την μανα τους , να μεγαλωσουν στους αγρους...

Σιγλιες τραβουσε
κοιταζοντας τον λαχανοκηπο της κυρ Ανεζας
νοερα υπολογιζε , σαν τον φωναξε να δει
- Πεντε μικρα εκανε παλι , θα τα παρεις;
- Δεν θελω κι αυτην την αμαρτια...

Τα 'ριξε στο δισακι του
και τ' αδεισε στον πατο της στερνας
αφησε το πορτακι ανοιχτο , να βλεπουν ουρανο...
και να τ' ακουει το απογευμα
κι αυριο
και ξανα , μεχρι να σωπασουν
μεχρι να σωπασει
η μανα τους , που καθε βραδυ τον επισκεπτεται

Δυο σκυλια γεννηθηκαν
το ενα με στραβα ποδια , αυτο κρατησε
το πιο χαρουμενο...
το δωσε στην μαυρη σκυλα του να το μεγαλωσει
να του μαθει να φερνει ορτυκια
και πως να νιωθει τις περδικες και τους λαγους

Ακουμπησε τον καφε του στο σιδερενιο τραπεζακι
αναμεσα στις δυο στερνες του
την μια την λευκη με το βαθυ μπλε πορτακι
και την αλλη με το σκουριασμενο καπακι και τους πεσμενους σοβαδες
-φαινοντουσαν οι πετρες της-
εκει ξαποσταινε
το Σταυροδρομι του
εκει που αποφασιζε
αν θα σιγλισει το βροχινο νερο του να ξεδιψασουν οι ψυχες...

Ο μαυρος γατος του με την λευκη βουλα στο στερνο
ξαπλωσε διπλα του
θυμηθηκε τοτε που τον εθαψε ζωντανο μαζι με τ' αδελφια του
την μαχη που δωσε με τα μικρα ποδαρια του
να διωξει το χωμα
ν' αναπνευσει , να ζησει...
στον πρωτο του τον λακκο , τον ρηχο
αυτος μοναχα σωθηκε
προσεχοντας την αυλη για οσο θελει...

Η Μαρουσω εφερε αυγα και γεμισε νερο τα μπετονια της
- Δυο σκυλια φολιασαν στην ακρη του χωριου
τα μαζεψε , τα φροντισε , τα πηγε στην γιατρινα...
τα προλαβε , σαν γυρισε
εδωκε του Στερνιστη λιγα μικρα να πνιξει στην αυλη του
τ' αριξε στον πατο
διπλα στα ζωντανα
εκεινα που περιμεναν να φυγουν...

φαναρακι σε παλια πολη ΙΙΙ

 

φαναρακι σε παλια πολη ΙΙ

 

φαναρακι σε παλια πολη

 * Warsaw

Το σπιτι με τις τριανταφυλλιες

 * Παφος , Κυπρος

** φωτοζωγραφικη

Παγωμενο πρωινο

 * Bad Hofgastein , Austria.

Τ ' ονομα σου

Αφρατο χιονι πινει

-σαν πνιγει- τα βηματα μου

μα δεν μεθω , σταματω

και γραφω τ'ονομα σου

πανω του

Χαμογελαω

μα σαν το κρυψα μ' αλλο χιονι

ματωσε

Περπαταω σε παγωμενη λιμνη

αδρεναλινη

χαραζω στον παγο

τ'ονομα σου

και δεν εσπασε

χοροπηδαω πανω του

ο κοσμος δεν μ' αθωωνει τον τρελλο

πονεσε

Τι εξυπναδες !... μου λεει η Ζωη

κι ερωτευομαι ξανα

μια κοπελια

με τ'ονομα σου

Δεν ξερω πια αν εσυ φερεις

τ'ονομα της

η αν εκεινη εφερε το δικο σου

Το σκεπτομουν

οταν ενας αδιαφορα παγερα ηλιος

ξεπροβαλε

καθησα στο παγκακι

μπας και στεγνωσει τις Αγαπες

μεσα μου

και μολις ενιωσα ζεστος

τιναχτηκα καλα

να πεσουν

στο αφρατο χιονι

που γραφε τ'ονομα σου...

* Zell am See , Austria.

το συρματόπλεγμα

 

Δεν αλλαζε με τιποτε το συρματόπλεγμα

κι ουτε καγκελοπορτα αλουμινενια εβαζε
κι εκεινες τις αυτόματες με τα μπρατσα
που του προσφεραν , την αρνηθηκε.
Τ' αγαπουσε μια και το γνωριζε από μικρος
που το βομβαρδιζε , σαν χτες , με μυτους
και γεματους κουντουπιεδες...
Εσπρωχνε και σπρωχνοταν πανω του
σ' ομηρικους καυγάδες που εξανεμιζονταν
μολις αλλαζε το παιχνιδι...
Του θυμιζε την φτωχεια του , την θεση του
σαν ντρεποταν να το κλεισει μπροστα στους αλλους
...στις άλλες...κι αργοτερα με χαμογελο
υποδεχοταν το κρυφοκοίταγμα σαν το προσπερναγαν
κι οσους τολμουσαν να εισελθουν με την ερωτηση στα ματια
- Γιατι ακομα το κρατα;
Πως να εξηγησει την χαρα της ελατοτητας
που περενεβει και μεχρι σημερα ακολουθει
το κάθε σημαδι παραμόρφωσης αποτυπωμενο
μα περισσοτερο την επιλογή του να εξηγησει
πως ένα στρατοπεδο από τέλειους στοιχους
συρματινων διαδρομων μετατρεπεται
στην ιδια την χαρα της ομορφιας του εσωκλειω
που δραπετευει ελευθερα σαν σερνεται
κι εισερχεται ακούγοντας το "συρμα" ...
μα που τολμα κι εξερχεται χωρις να ρωτησει κανενα
για ν' απαλυνει την ανημποριά των νεκρων
για ν' απαλυνει την πεινα του θανατου.

βραδυπους

Μια καρεκλα στο χωρο...

Ενας εξωγήινος φυτευει αστρολουλουδα
μεσα και γυρω απ' την ψυχη σου
Η σπειρα που γυρνα αιωνια
δεν παγωσε , σαν η σκια σε χαιρετα
Τα ονειρα του σφιχταγκαλιάσματος
υπτανται πανω απ' τον λαβυρινθο
δινοντας ζωη σ' αυτον που δραπετευσε 

μες τον δικο μας
Μια γραμμη φωτος μ' ακολουθει
στοχευει παντα μεσα μου η διπλα
αυτή αναβει τα κερια σ' ολες τις διαστασεις
ταυτόχρονα
προς τιμην της Ενάρετης Προβοσκιδας!
Υιε του κοσμου!...
Ολα οδηγουν σ' εσενα!
ακολουθωντας την βροχη που δημιουργει...

Εξω εβρεχε

Μια τσακιση σωστη

μοναχα απο τυχη συνεβαινε...

στο 'να χερι ενα ποτηρι κρασι

στ' αλλο το σιδερο

κι σκεψεις να πετουν ολογυρα

περιμενοντας τον Μινωταυρο

...

Ολα καταληγουν σε Σενα

Υιε του Ανορθοδοξου Χαους!

Ολα λειωνουν και μετασχηματιζονται

σε χαρτινα καραβακια

αδεια παπουτσια

σ' εκεινο το ουρανιο τοξο που καποτε κυνηγησες

και ζεις μαζι του...

Σκαλια που οδηγουν σε πορτα

εκει έστησε τις ακουαρέλες του
σε μια απάνεμη γωνια αναμεσα στα Φηρά
και το Φηροστεφανι
μια γιαγια βγηκε στο σοκάκι και τον καλοδεχτηκε
του πρόσφερε ελληνικο καφε κι ενα ποτήρι παγωμένο νερο
βροχινο
την επομενη χρονια τον περιμενε να τον βοηθησει
στο στήσιμο... να πει μια κουβεντα μαζι του
κι αυτος της πρόσφερε σε ξυλο παντζουριου
μια ματια του...
Φετος ανοιξε την πορτα και τον αποπηρε
-Σηκω και μαζεψετα τεμπελχανα!.. Σηκω και φυγε!...
Κανεις ζημια στον γιο μου που ανοιξε μαγαζι...

Πεταριζε το μυαλο του

ο ηχος της τσαπας ...μιλουσε

ταυτοχρονα

με την μελλοντική τεχνιτη νοημοσυνη

εξηγωντας της γιατι μετα την καταστροφη της Σμυρνης

ξεριζώθηκε η οικογενεια... ο ηχος της τσαπας ξανα και ξανα...

και απ' την Ελλαδα τους ξαναδιωξαν ξεριζωνοντας τους

για δευτερη φορα...

Ισότητα θελω... πρεπει να καταλαβεις τον κομμουνισμο

και τον σοσιαλισμό μαζι για να μας κυβερνήσεις...

Αργα - αργα ανοιξε το τραπεζάκι του

κι άπλωσε την πραμάτεια του
λιγα χωρια πιο περα...
ζητησε απο τα παιδια γυρω να τον ξυπνήσουν
αν αρεσαν σε καποιον
και ξάπλωσε στην μαυρη αμμο
κρύωνε λιγο , γι' αυτο χώθηκε μεσα της
η ζεστα του φερε ονειρα
χαρουμενα
ζωγράφιζε ολο τον χειμωνα
καλντερίμια λαβυρινθους
στην Σαντορίνη η στην Πλακα
Ετσι τον βρήκαν χαμογελαστο
κι ολοι ξαφνιαστηκαν σαν ο κυριος ιατροδικαστης
ανακοίνωσε οτι για πρωτη φορα στην ζωη του
ειδε καποιον να πεθαινει απο ασιτια
με γεμάτο στομάχι...

* Ολοι οι πινακες ζωγραφικης ανηκουν στον σκηνογραφο , πλανοδιο ζωγραφο 

και φιλο Ανδρεα Καραγιωργη.

Χρονια Πολλα! και Καλη Χρονια!

Με Υγεια και Αγαπη

Για τα πειστηρια

Κλεισαμε την Μειοδοσια

εδώ και χρονια σε χρηματοκιβωτιο

με χρονοκαθυστερηση κι ολο φωνάζουμε

να βγει να τους την δειξουμε...