Παρασκευή, Φεβρουαρίου 24, 2012

οι στοχοι

Οι στοχοι πονου ειναι ετοιμοι
Μοναχα συγκεντρωση κι αυτογνωσια
σε ποια σταυροδρομια εφτασες;
Το αιτιο και το αιτιατο χασκογελανε
Υπαρχει και παραπερα!
εβγαλα τον χαρταετο μου για πεταγμα
εκεινον απο αλευροκολλα
φτιαγμενο με ξυραφακια στα ξυλα και στην ουρα
Μωρο μου , θα κρατησεις το νημα μαζι μου;
Μεχρι να μας χτυπησει το ρευμα;
Μεχρι να το συνδεσουμε απ' τον στυλο;
Βαλε ξυραφακια και στο νημα ...μην το ξεχνας
τυλιγμενα με καλαμι η σαβανο  
Μα σαν σκιζεται η σαρκα , επιβιωση
μια και η ευτυχια του σκιαχτρου δεν περισσευει για μας
Πρεπει ν' αλλαξουμε τον κοσμο μας μωρο μου
και δεν θα προλαβω να σιδερωσω ...
μια και οι στοχοι αναρτηθηκαν ηδη στο διαδυκτιο.



Πέμπτη, Απριλίου 30, 2009

Τρίτη, Ιανουαρίου 09, 2007

Σημα κινδυνου

Ο Ηλιος φωτιζε καλυτερα...αφηνοντας τα μελισσακια στην κυψελη...
Τα σπουργιτακια γυρω μου τιτιβιζανΤι ομορφο τιποτε να μην σε μελλει!...
Ζωγραφιες παντου απ'την χτεσινη γιορτη...
Αφησα τα "βασανακια" να παιξουν με την θαλασσια χελωνα
και φευγοντας...κοντοσταθηκα
Κατι μαυρο....
Σ'ενα τοιχο μετρησα18 χριστουγεννιατικα ελατα!...
9 πανω9 κατω
Καθολου περιεργο...αλλα τα 17 ηταν πρασινα
το ενα πανω δεξιατο τριτο απ'το τελος μαυρο
Δεν ητανε μουτζουρα...το κοιταξα καλυτερα απο κοντα
Το ψαρακι δεν ειχε αναμιξει τις νερομπογιες τυχαια...
ειχε φτιαξει το Μαυρο το ηθελημενο...
Ενα μαυρο Χριστουγεννιατικο ελατο
Δυσκολο για αρκουδακι...να ξερει πως απο τα χρωματα βγαζουμε το μαυρο
αφου δεν ξερει ακομα πως το μελι φερνουμε στο πιατο...
Ολες οι αποχρωσεις του πρασινου
Νερομενες σκουρες με εμφυτες αναλογιες χρωματων
το μαυρο τα επισκιαζε ολα
Τα στολιδια των μικρων αετοπουλων
ηταν σαν στολιδια μικρων γουρουνιων
οι μπαλεςτου δεντρου...οι λαμπεςσαν νεροβραστες κουτσουλιες πτηνων
καποιες με φωτακια που εβγαιναν απο μεσα τους
αλλες πολυχρωμες
αλλλες στον αερα, γυρω απο το δεντρο
στο κενο
σαν να τις συγκρατουσε ενας μαγικος μαγνητης
Τι ομορφα που σκεφτοντε τα καστορακια!
Τα ματια μου ξαναγυρισαν στο μικρο εντομο
Αναδυθηκε ενα σημα κινδυνου
Η ζωγραφια ειχε μια ενεργεια θλιψης , καρτερικοτητας αρρωστιας ...ελπιδας...
Τα στολιδια του δεντρου με συνεπηραν!Τοσο ομορφα!...
Οι κοκκινες λαμπες του μικρου Μιχαλη
ηταν απιστευτα στρογγυλες
ενας φτασμενος ζωγραφος...!Τα ασημια σχεδια τυλιγαν τις μπαλες ενα γυρω
τα χρυσαφια αποτυπωματα του χιονιου αληθινα!...
Δεν θα μπορουσα να ζωγραφισω καλυτερα!
το μικρο καμηλοπαρδαλακι ειχε κρεμασει τις μπαλες τοσο ψηλα!...
Ειναι το τελειο αληθινο ?
Μπορει το παιδι μιας υαινας να ζωγραφισει
ενα Αφρικανικο δειλινο?
Ζητησα μια δασκαλα...Αναγκαστηκα να της τραβηξω το μανικι
Τι αγενες...! εδειξε η ματια της
Επρεπε να πω σε καποιον τι ενοιωθα ...
--Πρασινο...πρασινο...πρασινο17 πρασινα και ενα μαυρο
Μου εκανε νοημα οτι καταλαβε
-προβλημα?κατι μου απαντησε αλλα δεν μπορωνα το καθορισω...
Δεν ηξερα τις γλωσσες της
δεν ηξερε τις δικες μου...και τοτε το ειδα!Στα 17 δεντρα ο Αγιος Βασιλης ηταν στα κλαριακρεμασμενος η στον κορμο καθισμενος
χαρουμενος η κουρασμενος
σε καποια σχεδια των ιπποποταμων των μικρων πετουσε...γυρω απο το ελατο
Στο μαυρο ελατο ηταν αρριστερα κατω κατω στην γωνιατης Α4 σελιδας νεκρος
καποιος του ειχε κανει την κηδεια και δεν ξαναπιστεψε σ'αυτον
Το εδειξα στην βασιλισσα των μελισσων-
-σκουπιδια?Γελασε...και καταλαβα
Τα σκουπιδια και ο νεκρος
απεχουν ενα γραμμα...--νεκρος?Το κοιταξε για ωρα...
εγραψε το ονομα του παιδιου , την ταξη
κουνησε το κεφαλι καταφατικα
και με καλημερισε...Βγηκα εξω στην βροχη...εκεινη την ανυποφορη
την πολυ παγωμενη
χοντρα χαλικια τυλιγμενα με ξυραφια
η παλι... δεματια απο κορμουςμαυρων ελατων...

Τρίτη, Ιανουαρίου 02, 2007

Οι Πυλες

Τα κυπαρισσια ειχαν γονατησει
να τον υποδεχτει η γη κι ο ουρανος
Στο αποχωρητηριο ψυχων ενας νεκρος
περιμενε παπα να τονε λειτουργησει...

Μοναχα οι φιλοι ηρθανε
και ενας νεκροθαφτης
που σαν δρυοκολαπτης
φτυαριζε χωμα σ'ενανε...

Ηταν αυτοκτονια...
Θα παει στον Παραδεισο?
Σσς! Στην κολαση ...στην αβυσσο
ψιθυρισε η κυρια

Στο ακουσμα τους ριγισα
σκοτεινιασε η πλαση
στον λαρυγγα μου δαση
φυτρωσανε ολοισα...

Αισθανθηκα να υψωνομαι
δεν ενιωθα αγερα
πυκνο σκοταδι περα
χωρις αστερια χανομαι

Βρεθηκα στο μεταιχμιο...
Το σκοτος ενιωσα να με τραβα
με λαγνο τροπο
κρυμμενο πονο
μισος επανω μου ξερνα
Μπροστα μου σαν ακτογραμμη
το Φως πλημμυριζε σκοταδι...
κι αυτο το εγλυφε με χαρη
πιο μεσα λιγο να χωθει
Κι οσο απλωνοταν και εισχωρουσε
το Φως σαν κυμα ξαναγυρνουσε...

Μια θαλπωρη με τυλιγε σαν το κοιτουσα
δεν ξεκολουσατα ματια μου απ' την πηγη
Με κερδισε η ευγενεια του
γι αυτο και τραβηξα για 'κει

Μονο Φως
χωρις κανενα σχημα
κι' εγω να στοχευω το κεντρο
Ακτιστο Φως

Οι Πυλες
εμφανιστηκαν ξαφνικα
κοσμοσυρροη
Ο Αγιος Πετρος περιμενε μπροστανα μπει..
και ολοι οι Αγιοι πισω του
παπουδες μαναδες βρεφη παιδια
Ινδιανοι καβαλα σε Απαλουζα
Ενας Σουφι τραγουδουσε
διπλα του ενας Βραχμανος μου γελουσε
ο ιθαγενης τ' Αμαζονιου που με κοιτουσε
ειχε μια Γκεισα για συνοδο...

Πεταξα πανω απο τις Πυλες
και διαβασα στην Πρωτη
Οσοι εχουν γραμμενο το εργο του Νομου
και διαβασα στην Δευτερη
Στις καρδιες τους θα δικαιωθουν

Ψυχη καμμια...
Μονο το Φως
μα εγω πλανιομουν
και αισθανομουν
μια παρουσια...

Τον ειδα να στεκεται
στο ξεφωτο , να με καλει
ενιωσα Ειρηνικα
ειδα το προσωπο του
-Ειστε Ο...
κουνησε το κεφαλι του αρνητικα
-Ο Μωυσης?...ξαναρωτησα
Χαμογελασε
-Ο Νωε? σκεφτηκα
Ειμαι ο μοναδικος κατοικος του Παραδεισου
μια και ο Κυριος δεν εχει ανοιξει σε αλλον τις Πυλες του...
Ο Πρωτος o Ληστης...
Κατι με τραβηξε δυναταμε ρουφηξε προς τα πισω...
περασα με ταχυτητα πανω απ'την σειρα
των ψυχων που καπου στο τελος
ειδα τον φιλο μου...γδαρμενο...
γραντζουνισμενο απ' τα τελωνεια...
μα ευτυχισμενο τον ενοιωσα...
Κρα!...Κρα!
Ενα κορακι πεταξε
και προσγειωθηκε
στον ωμο της κυριας
Τρομαξε ! μ'αυτογραπωθηκε γερα
και με ανθρωπινη λαλια
γυρισε και της ειπε...

-Στην Κολαση θα πας!... Κρα!

Ρωγμη

Αγκαλιαζες τ' αγιαζι
φλερταροντας με μια ματια
ηθελες τα δικα σου
γνωρισες ισα , σαν πανια
τα μυστικα σου
σαν τα φιλια σου
μια μοναξια...
Με ρωτησες πατοντας γκαζι
ποια η αληθεια σου ?
Οτι πιστευω ζει
ποια ειν' η πικρα σου?
Το χρημα δεν εχει αδελφη
ποιο τ' ονειρο σου?
Να χανομαι Απριλη στο νησι
τα θαυματα σου
μια ανασα αυρα
πεισμα χαραδρα
μια ζεστασια...
ξυπνας με δυωρα
μες τα σκεπασματα
στα ξεπαγιασματα
μια αγκαλια...
Ο χρονος μαχεται
σαν τον Αλεξανδρο
που υπερασπιστηκε
την νιοτη νικησε
μια αμαρτια...
Ρωγμη στα Θεια
μια Παναγια...
μετα την Σταυρωση
σε καθε σταυρωση
Αυτη η ματια....!

Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006

Η συμβουλη.

Photobucket - Video and Image Hosting
Στο λιοπυρι σε συναντησα , του Ιουλη
μαυροφορουσα , μ'ενα ψαθινο καπελο
χαμογελουσαν οι ρυτιδες των ματιων σου
στην καλημερα μου επροσφερες τον ισκιο...

Το δισακι σου αποθεσες στο δεντρο
και τ' αγκιλια παραμερισες για μενα
απ' την διφορη μου 'κοψες το συκο
και το τραταρες...τρωγοντας το δικο σου

Μου εφωναξες γιατι στην εκκλησια
βασιλικο , δεν μ' εχεις δει να παιρνω
ουτε τρυγαω πια σταφυλια στα χωραφια
και τρεις φορες στις φυστικιες πια δεν πηγαινω

Με "Ανεδοσια" τον αρακα μαζευεις
πριν απ' το χαραμα πρεπει ν'αρχινεις
ο ηλιος την φρεσκαδα να μην διωξει
μετα το φουρνισμα , μυλοπετρες να βρεις

Με την γυναικα μην τσακωνεσαι μαζι
και Αμανας ποτε σου να μην γινεις
μια τεχνη μαθε , μεροκαματο να δεις
και των γνωστων τους ταφους να φροντιζεις

Ενα μπουκαλι κοκκινο κρασι
Μαυραθυρο...του αντρα σου ,να πινω
σαν τον Χριστο ενα ποτηρι αντε δυο
και τον σταυρο σου...καταματα στον Ηλιο!


*Αμανας=αρχιτεμπελης
Ανεδοσια = τοπικο φαινομενο...μεταξυ ηφαιστειου και νησιου υπαρχει διαφορα θερμοκρασιας...μοιαζει με πυκνη ομιχλη...απιστευτη υγρασια...πανω απο 90%
Μαυραθυρο το πιο γλυκο κοκκινο κρασι...πολυ πιο γλυκο απο την Μαυροδαφνη
μοιαζει με κατακαθι σπιτικου λικερ ...
Τα φυστικια Αιγινης μαζευονται τρεις φορες το καλοκαιρι ...καθε δυο χρονια....
Ο αρακας φουρνιζεται περνα απο μυλοπετρες και εχουμε την Φαβα...

Τετάρτη, Νοεμβρίου 08, 2006

Ο Ανεμος


Photobucket - Video and Image Hosting
Ο Ανεμος σηκωθηκε δυνατα
πανω απο την θαλασσα
σταθηκε μετεωρος στην ακτη
και χαζεψε για λιγο κολυμβητες και μη
Περασε τα πρωτα σπιτια του νησιου
δινοντας δροσια στα σοκακια του χωριου
Περιεργαστηκε τους πωλητες που σκυβοντας
μαζευαν τρομαγμενοι την πραματια τους βριζοντας
Τραβηξε για τις πλατειες που τον καλοδεχτηκαν
με καραφακια και μεζε ουτε που το σκεφτηκαν
να σηκωθουν , εκανε στροφη κυνηγοντας παιδακια
ξυπολητα , τους χαιδευε τα προσωπακια
Τους σηκωνε τα μαλλια δημιουργοντας ηχους
πνεοντας σε απομερες γωνιες με πετρινους τους τοιχους
Τα πιο θαρραλεα βαζουνε τα δυνατα τους
να τον τρυπησουν , να τον διαπερασουν , με την αφελεια τους
κι οταν κουραζονται του γυρνουν την πλατη
για να τα σπρωξει παλι πισω καβαλα σαν σε ατι
Πιο κατω τ'αγορια σηκωνουν βρωμικο πανι
λιγο γαρμπιλι κι ενα καφασι με το γελιο τους να ηχει
Το κρατανε με τα χερια τους , τους σπρωχνουν δυνατα
τιθασευοντας τον ανεμο στην κατηφορια
Διπλα ενα κοριτσακι 12 χρονω
προσεχει τα μικροτερα τριγυρω εδω
Ο Ανεμος νοιωθει βαρια την ψυχη της
σηκωνεται ψηλα και κοιτα την ζωη της
παραδομενη οικογενεια στο περιθωριο της ζωης
τον πατερα μεθυστακα και αρρωστο θα βρεις
περιμενει την μανα να φυγει για δουλεια
για να μαζεψει την μικρη απ'την γειτονια
Το κοριτσακι με τα γαλαζια ματια και την φρατζα αρριστερα
δεν δεχεται απο ενστικτο τα παιχνιδια του ..καμμια χαρα...
Απορημενο.... με τα ματια υγρα ...να κλαιει!
κι στο τελος οι απειλες ... για να μην το λεει...
χωρις να φταιει , χωρις να ξερει αν φταιει...
και στο τελος οι απειλες για να μην το λεει...
χωρις να φταιει , χωρις να ξερει αν φταιει...
Τ'αναπαντεχο φυσημα στο πατζουρι χτυπα το τζαμι
φοβιζοντας τον ανθρωπο που ζει μεσα στη πλανη
Σηκωνεται φωναζοντας την μικρη....
και ο ανεμος ψυχραινει στη στιγμη...
ριχνει γλαστρες και πρεβαζια στους περαστικους
το σπιτι να πεταξει θελει σε ωκεανους
Εξαντλημενος κοιταζει τα μικρα να ξεφωνιζουν
κι μαναδες να φωναζουν φαγητο και να θυμιζουν
τιμωριες αν δεν ερθουν και αφηνουν καταγης
τα παιχνιδια τους και χανονται στην πορτα καθε αυλης
Η μικρη Βασιλικη πιανει το πανι , μπαινει στ'αμαξακι
που σιγα- σιγα κινηται αφηνοντας... ενα γελακι
Το πιο αθωο που ακουσε ποτε... σ'αυτη τη γη
το φουστανακι της ανεμιζει σαν σημαια αγγελικη
Δεν σε φοβαμαι Ανεμε !!! φωναζει... πιο δυνατα!!!
για λιγο κοντοστεκεται ... μ΄ ανταποκρινεται μετα
Ο πατερας τρεχει ξοπισω της να την σταματησει
νοιωθει τον κινδυνο μα απο ωρα εχει μεθυσει
Κοιταει προς τα πισω.. ναι!... την ακολουθει
τα δαχτυλα της σφιγγουνε κι αλλο το πανι
Ο Ανεμος την σηκωσε και μαζι της τα κυματα
Την εριξε στην αμμο πανω απο τα σηματα
χτυπησες μικρη μου... που πονας ?... Ενα γιατρο !
τους ακουσε να λενε ... μια σειρηνα...το περιπολικο
Παναθεμασε Ανεμε ! ειπανε καποιοι φιλοι
λεξεις πια που χανονται καθως τραβα στο δειλι....
Δοξασοι Κυριε !....γλυτωσε το μικρο !
λεξεις πια που χανονται σε λαθος λογισμο...